Η Σαββίνα Κούλλη αποδεικνύει ότι κάθε γυναίκα μπορεί να ξεπεράσει τις προκλήσεις του κατηφορικού ποδηλασίας, ενός αθλήματος παραδοσιακά κυριαρχούμενου από άνδρες. Το ταξίδι της Κύπριας ποδηλάτισσας δεν αφορά μόνο τις προσωπικές της επιτυχίες αλλά και το να εμπνεύσει άλλες γυναίκες να βουτήξουν σε αυτόν τον συναρπαστικό κόσμο.
Φωτογραφία: cyprus-mail.com
Η Κούλλη, η οποία έχει αναγνωριστεί μέσω του κοινωνικού δικτύου με το ψευδώνυμο «Eat her dust», τονίζει ότι αυτό δεν είναι απλά μια αναφορά στην δική της ικανότητα αλλά ένα κάλεσμα για τις γυναίκες παντού. Φέτος, έγραψε ιστορία ως η πρώτη γυναίκα από την Κύπρο ή την Ελλάδα που συμμετείχε στο Mountain of Hell, έναν φημισμένο αγώνα ηλεκτρικών ποδηλάτων σε μαγευτικό τοπίο στα Les Deux Alpes, Γαλλία.
Φωτογραφία: cyprus-mail.com
Το Mountain of Hell είναι διαβόητο για τη δύσκολη διαδρομή του, με περίπου 1.000 αναβάτες να ξεκινούν ένα συναρπαστικό ταξίδι από έναν παγετώνα σε υψόμετρο 3.400 μέτρων. Ο αγώνας εκτείνεται σε περίπου 25χλμ, με μια κατακόρυφη κάθοδο έως και 2.500 μέτρα. Για την Κούλλη, η συμμετοχή ήταν ένας τρόπος να αμφισβητήσει τα όριά της και να αποδείξει ότι οι γυναίκες ανήκουν στα ακραία αθλήματα.
«Επέλεξα το Mountain of Hell γιατί ήθελα να θέσω τον εαυτό μου σε δοκιμασία. Ήθελα πραγματικά να δω αν μπορούσα να τα καταφέρω· πρώτα ολοκληρώνοντας τον αγώνα και δεύτερον αποδίδοντας όσο το δυνατόν καλύτερα», μοιράζεται, αναλογιζόμενη το κίνητρό της για να αντιμετωπίσει αυτή την έντονη πρόκληση.
Σε ηλικία μόλις 25 ετών, η Κούλλη έχει πραγματοποιήσει σημαντική αλλαγή στη ζωή της, μεταπηδώντας από την καριέρα στα λογιστικά και τα οικονομικά στον δυναμικό κόσμο του ψηφιακού μάρκετινγκ. Αφού συνειδητοποίησε ότι ο προηγούμενος δρόμος της δεν την ικανοποιούσε, ακολούθησε μεταπτυχιακό στο Μαδρίτη, που τελικά την οδήγησε στην ίδρυση δικής της εταιρείας μάρκετινγκ στην Κύπρο. Αυτή η νέα ανεξαρτησία της επέτρεψε να αφιερωθεί πλήρως στο πάθος της για το κατηφορικό ποδήλατο.
Η αγάπη της για τα ακραία αθλήματα ξεκίνησε από παιδί, κατά τις οικογενειακές διακοπές γεμάτες σκι, ράφτινγκ και άλλες περιπετειώδεις δραστηριότητες. Ωστόσο, η Κούλλη παραδέχεται ότι η ανάπτυξη ανταγωνιστικής νοοτροπίας χρειάστηκε χρόνο και προσπάθεια. «Δυσκολεύομαι να αποκτήσω αυτήν τη νοοτροπία που έχουν οι αθλητές, αλλά δουλεύω γι’ αυτό», εξηγεί. Η αφοσίωσή της και η προπόνηση πήραν πιο σοβαρή τροπή όταν μετακόμισε στα Πλάτρες, μια ορεινή περιοχή της Κύπρου, για να προετοιμαστεί καλύτερα για τον αγώνα.
Για τρεις μήνες πριν από το γεγονός, η Κούλλη ακολούθησε αυστηρό πρόγραμμα προπόνησης, αφιερώνοντας πέντε έως έξι ώρες καθημερινά φυσικής κατάστασης. Αυτό περιλάμβανε ισορροπημένη διατροφή και αποκατάσταση, απαραίτητα για τη διατήρηση των επιπέδων ενέργειας της. Η οργάνωση της προπόνησης ήταν προκλητική, καθώς συχνά εξαρτιόταν από άλλους για τη μεταφορά στην κορυφή των Τροόδων, όπου εξασκούσε τις κατηφορικές δεξιότητές της.
Όταν ήρθε η ώρα του αγώνα, η Κούλλη αντιμετώπισε μια δύσκολη προκριματική φάση, ιδιαίτερα απαιτητική για τους αναβάτες με ηλεκτρικά ποδήλατα. Οι πρόσθετες δυσκολίες των απόκρημνων ανηφόρων και το βάρος του ποδηλάτου της καθιστούσαν τη διαδρομή ακόμα πιο απαιτητική. Παρά αυτά τα εμπόδια, κατάφερε να προκριθεί, αποδεικνύοντας τη σκληρή δουλειά και την αποφασιστικότητά της.
Την ημέρα του αγώνα, η ατμόσφαιρα ήταν έντονη αλλά και τρομακτική, με μαζική εκκίνηση όπου στεκόταν δίπλα σε πολλούς άνδρες ανταγωνιστές. Η Κούλλη θυμάται ζωντανά τον φόβο και την αδρεναλίνη εκείνης της στιγμής, περιγράφοντάς την ως μια από τις πιο τρομακτικές εμπειρίες της ζωής της. «Δεν ξέρεις αν κάποιος θα έρθει από πίσω και θα σε χτυπήσει», λέει, υπογραμμίζοντας το χαοτικό ξεκίνημα.
Καθώς προχωρούσε ο αγώνας, η Κούλλη έπεσε βίαια και γλίστρησε κατά μήκος της διαδρομής. «Φαινόταν αιώνας», θυμάται, προσευχόμενη να βρει έναν τρόπο να σταματήσει. Ευτυχώς, κατάφερε να ξαναβρεί την ισορροπία της και συνέχισε, δείχνοντας την αντοχή της απέναντι στις δυσκολίες. Καθ’ όλη τη διάρκεια αντιμετώπισε διάφορα εδάφη, από παγωμένες πλαγιές έως λασπώδεις περιοχές, πιέζοντας τα όριά της σε κάθε βήμα.
Το πέρασμα της γραμμής του τερματισμού έφερε κύμα ανακούφισης και επιτυχίας. «Όλοι οι υπόλοιποι που στεκόντουσαν εκεί ήταν άνδρες. Ήταν το ιδανικό σενάριο, αλλά εγώ πραγματικά προσπαθούσα απλώς να θέσω τον εαυτό μου σε δοκιμασία», αναλογίζεται εκείνη τη στιγμή της νίκης.
Επιστρέφοντας στην Κύπρο, η Κούλλη δεν επικεντρώνεται μόνο στους προσωπικούς στόχους της, αλλά είναι επίσης παθιασμένη με τη δημιουργία μιας κοινότητας γυναικών στον κατηφορικό ποδηλασία. Με μόνο μερικές γυναίκες αναβάτριες στο νησί, έχει αναλάβει πρωτοβουλία να δημιουργήσει ένα υποστηρικτικό περιβάλλον. «Ξεκίνησα το λογαριασμό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με σκοπό να εμπνεύσω περισσότερες γυναίκες να δοκιμάσουν αυτό το άθλημα», εξηγεί, ελπίζοντας να τις ενθαρρύνει να εξερευνήσουν τα δικά τους όρια.
Με σχέδια να οργανώσει ένα σαββατοκύριακο ορεινής ποδηλασίας στα Τρόοδος, η Κούλλη είναι ενθουσιασμένη με το ενδιαφέρον που έχει δεχτεί από άλλες γυναίκες που επιθυμούν να συμμετάσχουν. «Υπάρχουν άνθρωποι που θέλουν να δοκιμάσουν και να εξερευνήσουν αυτό το άθλημα», λέει, τονίζοντας την ομορφιά της φύσης και την προσβασιμότητα των ποδηλατικών μονοπατιών στην περιοχή.
Παρά τις τρομακτικές στατιστικές για τη συμμετοχή των γυναικών στα ακραία αθλήματα, η Κούλλη παραμένει αισιόδοξη. Πιστεύει ότι με περισσότερη ενθάρρυνση και τη δυνατότητα ξεχωριστών εκδηλώσεων για γυναίκες, τα εμπόδια μπορούν να ξεπεραστούν. «Σήμερα πιστεύω ότι αν δουλέψεις σκληρά, πραγματικά σκληρά, μπορείς να κάνεις οτιδήποτε στη ζωή σου», καταλήγει, ενσαρκώνοντας το πνεύμα αποφασιστικότητας που χαρακτηρίζει το ταξίδι της.
