παιδιά που λιποθυμούν — Τα παιδιά που λιποθυμούν από την πείνα στα σχολεία στην κατεχόμενη Κύπρο έχουν γίνει μια δυσάρεστη πραγματικότητα, όπως τόνισε η Cansu N. Nazlı, μέλος του κόμματος «Οδός Ανεξαρτησίας». Αποδίδει αυτό το ανησυχητικό φαινόμενο στην συνεχιζόμενη οικονομική κρίση και στο εκρηκτικό κόστος ζωής που επηρεάζει τις οικογένειες.
Σε δήλωση που αναφέρθηκε από την διαδικτυακή εφημερίδα “Özgür Gazete Kıbrıs”, η Nazlı εξέφρασε τις ανησυχίες της λέγοντας: «Υπάρχουν παιδιά (στις κατεχόμενες περιοχές) που λιποθυμούν στα σχολεία από την πείνα.» Τα σχόλιά της αντικατοπτρίζουν μια αυξανόμενη κρίση, καθώς οι γονείς δυσκολεύονται να παρέχουν βασική διατροφή στα παιδιά τους.
Για να αντιμετωπιστεί αυτό το ζήτημα, η Nazlı κάλεσε για την άμεση εφαρμογή ενός προγράμματος δωρεάν γευμάτων για όλους τους μαθητές. Τόνισε ότι η πρόσβαση σε υγιεινή διατροφή δεν είναι απλά μια ανάγκη, αλλά ένα θεμελιώδες δικαίωμα για κάθε παιδί. Κατά την άποψή της, η ευθύνη των αρχών είναι να διασφαλίσουν ότι τα παιδιά δεν στερούνται αυτή τη βασική ανάγκη.
Σύμφωνα με την Nazlı, το πρόβλημα της παιδικής φτώχειας στην περιοχή έχει φτάσει σε ανησυχητικές διαστάσεις. Κάλεσε το υπουργείο παιδείας να συνεργαστεί με τον οργανισμό κοινωνικών υπηρεσιών και τους δήμους για να διευκολυνθεί αυτή η επείγουσα παρέμβαση. Το σημερινό οικονομικό κλίμα, υποστηρίζει, αφήνει πολλές οικογένειες ανίκανες να αντέξουν οικονομικά επαρκή γεύματα, επηρεάζοντας σημαντικά την υγεία και τις μαθησιακές ικανότητες των παιδιών.
Εκτός από την προώθηση δωρεάν γευμάτων, η Nazlı πρότεινε την κατάργηση των οικονομικών κινήτρων για ιδιωτικά σχολεία. Αυτό το μέτρο, πιστεύει, θα επέτρεπε την ανακατεύθυνση πόρων για την υποστήριξη των μαθητών στα δημόσια σχολεία. «Η διασφάλιση ασφαλούς και υγιεινής τροφής για τα παιδιά είναι ευθύνη του κράτους», υπογράμμισε, ενισχύοντας την ανάγκη για άμεση δράση.
Η κατάσταση στην κατεχόμενη Κύπρο αναδεικνύει ένα ευρύτερο ζήτημα που επηρεάζει πολλές κοινότητες που παλεύουν με οικονομικές δυσκολίες. Οι φωνές ατόμων όπως η Nazlı λειτουργούν ως κρίσιμη υπενθύμιση της επείγουσας ανάγκης για συστημικές αλλαγές που να δίνουν προτεραιότητα στην ευημερία των παιδιών.
