Το ταξίδι της Αριάνας Οικονόμου στον κόσμο του χορού είναι μια βαθιά εξερεύνηση της ζωής, όπου η πράξη του χορού γίνεται τρόπος συμφιλίωσης με τον θάνατο. Κρυμμένα πίσω από ένα παραπέτασμα στον χώρο της πρόβας της στο παλιό Καιμάκλι, ράφια γεμάτα με κουτιά που χρονολογούνται από το 1983 αφηγούνται την ιστορία της 50χρονης καριέρας της στον σύγχρονο χορό, πλούσια σε αναμνήσεις από παραστάσεις και δημιουργίες.
Φωτογραφία: cyprus-mail.com
Μελετώντας χορό στο Λονδίνο κατά τη δεκαετία του 1970, η Αριάνα αντιμετώπισε προκλήσεις που σχεδόν εκτροχίασαν τις φιλοδοξίες της. «Αντιλήφθηκα ότι δεν ήμουν αρκετά καλή για τον χορό», παραδέχεται, αναλογιζόμενη τις δυσκολίες της με την τεχνική και την εικόνα του σώματος. Μια πρώιμη θητεία στο Ballet Rambert ανέδειξε τις διαφορές στην εκπαίδευση των χορευτών, κάνοντάς την να καταλάβει ότι ο δρόμος της βρισκόταν αλλού.
Φωτογραφία: cyprus-mail.com
Στο Dartington Hall School στο Ντέβον βρήκε η Αριάνα την πραγματική της κλίση. Αρχικά εγγεγραμμένη για σπουδές θεάτρου, ανακάλυψε τον κόσμο του μεταμοντέρνου χορού, που πρόσφερε μια ολιστική κατανόηση της κίνησης. «Το πρώτο που μου είπαν ήταν να ‘‘σταθώ γύρω από τον κεντρικό μου άξονα’’… και αυτή ήταν η αρχή της ολιστικής κατανόησης του χορού», θυμάται, τονίζοντας τη σύνδεση μεταξύ σώματος και συναισθηματικής έκφρασης.
Η καριέρα της Αριάνας χαρακτηρίζεται από πειραματισμό και προθυμία να αγκαλιάσει την αντιπαράθεση. Ένα από τα πιο προκλητικά της έργα, το Body/Space, προκάλεσε οργή όταν μεταδόθηκε στην τηλεόραση τη δεκαετία του 1980. Παρά την αντίδραση, είχε ήδη θεμελιώσει μια μακρά και επιδραστική καριέρα, συνεργαζόμενη με επιδραστικούς καλλιτέχνες και εξερευνώντας θέματα που αντανακλούσαν βαθιά τις προσωπικές της εμπειρίες.
Καθώς προετοιμάζεται για την επερχόμενη παράστασή της, Heart’s Sacred Touch, στις 28-30 Μαΐου, η Αριάνα αναλογίζεται τη σημασία της. Το έργο είναι αφιερωμένο στη φίλη της που έφυγε, Ρουθ Κεσισιάν, αγαπημένο πρόσωπο της τοπικής πολιτιστικής σκηνής, και αντιπροσωπεύει ένα ταξίδι μέσα από τον πόνο και την ομορφιά. Εμπνευσμένο από βυζαντινά ψηφιδωτά, αποτυπώνει τη μετάβαση από τη ζωή στον θάνατο, ενσωματώνοντας την ιδέα ότι ο θάνατος δεν είναι τέλος αλλά ευκαιρία για ανανέωση.
«Από τον πόνο της καρδιάς και της απώλειας, δημιουργείται χώρος εξαιτίας του διαχωρισμού – και αυτό το κενό του διαχωρισμού γεμίζει με την πράξη της δημιουργίας», εξηγεί η Αριάνα. Για εκείνη, η πράξη της τέχνης είναι μια ανταπόκριση στο κενό που αφήνει η απώλεια, ένας τρόπος να τιμήσει όσους έχουν φύγει ενώ γιορτάζει την ομορφιά της ζωής.
Η προσέγγιση της Αριάνας στον χορό έχει εξελιχθεί με τα χρόνια. Καθώς πλοηγείται στις πολυπλοκότητες του γήρατος, διαπιστώνει ότι το έργο της έχει γίνει λιγότερο περί φυσικότητας και περισσότερο περί παρουσίας. «Καθώς γίνεται η γήρανση, ο χορός γίνεται – λιγότερο για την πράξη του χορού, περισσότερο σαν ένα τελετουργικό της παρουσίας στον χώρο», σημειώνει, αναλογιζόμενη πώς η σχέση της με το σώμα της συνεχίζει να αλλάζει.
Η κόρη της, Αλεξάνδρα Βαϊερστάλ, έχει χαράξει επίσης τον δικό της δρόμο στον χορό, και η Αριάνα εκφράζει την ευγνωμοσύνη της για την εμπειρία της μητρότητας, ακόμη και αν αναγνωρίζει τις προκλήσεις που επέφερε στις καλλιτεχνικές της επιδιώξεις. Η σχέση μεταξύ της ζωής και της τέχνης της παραμένει αλληλένδετη· ο χορός είναι μια επέκταση του εαυτού της, ένας καμβάς για την έκφραση των πιο εσωτερικών της σκέψεων και συναισθημάτων.
«Είμαι ευγνώμων για αυτό το σώμα. Πολύ ευγνώμων», γελά, αναγνωρίζοντας τη δυαδικότητα της φυσικής εμπειρίας του χορού και τη βαθύτερη συναισθηματική αντήχηση που φέρει. Στο έργο της, προσπαθεί να γεφυρώσει τα συχνά αντιφατικά στοιχεία της ζωής και της τέχνης, χρησιμοποιώντας τον χορό ως μέσο προσωπικής ίασης και αυτοέκφρασης.
Καθώς ξεκινά η πρόβα, με την άφιξη του συνεργάτη της Γιώργου Μπίζιου, ο χώρος γεμίζει με ενέργεια που αντικατοπτρίζει την εικοσαετή αφοσίωση της Αριάνας στη δουλειά της. Για εκείνη, η πράξη του χορού είναι ένα προσωπικό ταξίδι που υπερβαίνει τα παραδοσιακά όρια, προσκαλώντας άλλους να συμμετάσχουν σε μια κοινή εξερεύνηση της ανθρώπινης εμπειρίας.
Μέσα από το έργο της, η Αριάνα Οικονόμου συνεχίζει να προκαλεί τις αντιλήψεις για τον χορό, δημιουργώντας έναν διάλογο για την ομορφιά, την απώλεια και τη μεταμορφωτική δύναμη της τέχνης. Το ταξίδι της, σημαδεμένο από βαθιά ενδοσκόπηση και δέσμευση στην αυθεντικότητα, αποτελεί μαρτυρία για τον βαθύ αντίκτυπο που μπορεί να έχει ο χορός τόσο στον καλλιτέχνη όσο και στο κοινό.
